Rankingi Girona FC 2026/27: tabela i forma Blanquivermells

Rankingi Girona FC: gdzie dziś stoi kataloński kopciuszek?

Zacznijmy szczerze. Girona FC to klub, który jeszcze niedawno był jedną z najpiękniejszych bajek europejskiego futbolu. Mała drużyna z katalońskiego miasteczka, która w sezonie 2023/24 sensacyjnie zajęła trzecie miejsce w La Liga i wywalczyła historyczny awans do Ligi Mistrzów. Prowadziła nawet przez chwilę tabelę hiszpańskiej ekstraklasy, ogrywając gigantów. To była opowieść jak z filmu. Ale futbol potrafi być okrutny, a bajki mają też swoje smutne rozdziały.

I właśnie dlatego rankingi Girona FC w sezonie 2026/27 to temat, który wciąga — choć tym razem z zupełnie innej perspektywy. Bo to nie jest opowieść o walce o europejskie puchary. To historia klubu, który spadł z La Liga i musi odbudować się na zapleczu. Nowy trener wyciągnięty z rezerw, rozproszona kadra i twarda rzeczywistość Segunda División. Ale też realne marzenie o szybkim powrocie na szczyt. O tym wszystkim za chwilę.

Usiądź wygodnie. Rozłożymy to na czynniki pierwsze — spektakularny wzlot i upadek, spadek do drugiej ligi, nowego trenera, letni exodus, formę na starcie i to, czego realnie można się spodziewać.

Od Ligi Mistrzów do drugiej ligi w dwa lata

Żeby zrozumieć, gdzie Girona jest dziś, trzeba prześledzić jeden z najbardziej gwałtownych zwrotów akcji w hiszpańskim futbolu ostatnich lat. Bo to, co przeżył ten klub, to prawdziwy rollercoaster emocji.

Szczyt przyszedł w sezonie 2023/24. Girona, prowadzona przez trenera Míchela, zajęła wtedy trzecie miejsce w La Liga — najlepszy wynik w historii klubu — i po raz pierwszy w dziejach awansowała do Ligi Mistrzów. Przez fragmenty tamtego sezonu kataloński klub prowadził nawet w tabeli hiszpańskiej ekstraklasy, grając porywającą, ofensywną piłkę. Cała Europa mówiła o fenomenie z Montilivi. To był kompletny cud, biorąc pod uwagę skromne możliwości klubu.

Ale utrzymanie takiego poziomu okazało się ponad siły. Kolejne sezony przyniosły powrót do rzeczywistości, a w kampanii 2025/26 przyszła katastrofa. Girona zakończyła sezon na dziewiętnastym miejscu na dwadzieścia drużyn i spadła z La Liga. Zaledwie dwa lata po grze w Lidze Mistrzów kataloński klub znalazł się na zapleczu. Trudno o bardziej dramatyczny upadek.

Kilka rzeczy, które warto wiedzieć o tej huśtawce:

• Trzecie miejsce i Liga Mistrzów w 2023/24 — historyczny szczyt, jeden z najpiękniejszych momentów w dziejach klubu.
• Spadek w sezonie 2025/26 — dziewiętnaste miejsce i powrót do Segunda División po czterech latach w elicie.
• Dwa lata od nieba do piekła — jak pisały hiszpańskie media, «del cielo al infierno».

Dla kibiców z Girony to był bolesny powrót na ziemię. Bo smak Ligi Mistrzów, meczów z gigantami Europy, wciąż jest świeży. A teraz trzeba zaczynać od nowa, w zupełnie innej rzeczywistości.

Segunda División, czyli powrót do twardej rzeczywistości

No dobra, to gdzie teraz gra Girona? W Segunda División, czyli LaLiga Hypermotion — na zapleczu hiszpańskiej ekstraklasy. I to zupełnie inny świat niż Liga Mistrzów.

Segunda to jedna z najtrudniejszych lig w Europie. Dwadzieścia dwie drużyny, czterdzieści dwie kolejki i długi maraton od sierpnia do czerwca, w którym o awans bije się pół stawki. Do tego dochodzą baraże, czyli słynna loteria, w której jeden mecz potrafi przekreślić cały sezon. Bezpośrednio do elity awansują tylko dwie najlepsze drużyny, a o trzecie miejsce premiowane grą w La Liga walczą ekipy z lokat od trzeciej do szóstej.

Dla Girony to nie pierwszyzna — klub grał w tej lidze między innymi w sezonie 2021/22, z którego wywalczył awans przez baraże. Ale każdy, kto zna tę ligę, wie, że nie ma tu łatwych meczów. Spadkowicze z La Liga często są uznawani za faworytów do awansu, co czyni z nich cel dla wszystkich rywali. Każdy chce ograć «wielką» Gironę, klub, który niedawno grał w Champions League. I to właśnie ta presja bycia faworytem bywa najtrudniejsza.

Nowy trener z własnego podwórka, czyli Quique Álvarez

Spadek zawsze niesie ze sobą zmiany, i Girona nie była wyjątkiem. Największą z nich była zmiana na ławce trenerskiej.

Klub opuścił Míchel — architekt historycznych sukcesów, człowiek, który wprowadził Gironę do Ligi Mistrzów. Po spadku obie strony się rozstały, a doświadczony szkoleniowiec przeniósł się do Ajaxu Amsterdam. To było zamknięcie pewnej ery. Zamiast szukać gwiazdorskiego następcy, Girona postawiła na rozwiązanie z własnego podwórka. Nowym trenerem pierwszego zespołu został Quique Álvarez, awansowany z drużyny rezerw.

To ciekawy wybór, obarczony ryzykiem, ale i logiczny. Álvarez zna klub od podszewki, rozumie jego filozofię i pracuje z młodymi zawodnikami, których w kadrze pierwszego zespołu jest sporo. Dla niego to ogromna szansa i skok na głęboką wodę — od prowadzenia filii do zadania wywalczenia awansu z jednym z faworytów Segunda. Klub liczy, że jego znajomość struktury i akademii pomoże w budowie zespołu w trudnym okresie przebudowy.

Rzecz w tym, że Álvarez dostał do dyspozycji kadrę mocno przemeblowaną po lecie. Bo spadek oznaczał jedno — exodus zawodników, którzy nie chcieli grać na zapleczu.

Wielkie lato zmian, czyli exodus po spadku

No i tu dochodzimy do sedna wyzwania. Bo spadek z La Liga zawsze uruchamia falę odejść, zwłaszcza gdy sporą część kadry stanowili wypożyczeni gwiazdorzy.

Girona, jako klub należący do potężnej City Football Group — tej samej, która posiada Manchester City — przez lata korzystała z wypożyczeń utalentowanych graczy z całej grupy. Po spadku ci zawodnicy wrócili do swoich klubów. Bramkarz Marc-André ter Stegen wrócił do Barcelony, a młode talenty jak Claudio Echeverri czy Vitor Reis wróciły do klubów-matek. Do tego doszły transfery definitywne — marokański pomocnik Azzedine Ounahi trafił do Panathinaikosu, a utalentowany Jhon Solís został sprzedany do Birmingham City za konkretne pieniądze.

To spora wyrwa w składzie. Kilka rzeczy, które warto wiedzieć o tej przebudowie:

• Powrót wypożyczonych gwiazd — ter Stegen, Echeverri, Vitor Reis i inni wrócili do swoich klubów.
• Definitywne odejścia — Ounahi do Panathinaikosu, Jhon Solís do Birmingham City.
• Stawianie na młodość i własną akademię — nowy trener buduje zespół w oparciu o młodych i pozostałych liderów.

Ta przebudowa to proces. Nie da się złożyć konkurencyjnej drużyny w tydzień, zwłaszcza gdy odchodzi tylu graczy naraz. Ale Girona zachowała też kilka kluczowych postaci, które mają być fundamentem walki o powrót do elity.

Rankingi Girona FC na starcie sezonu 2026/27

Przejdźmy do sedna. Bo po to tu jesteś.

I mam całkiem dobrą wiadomość dla kibiców Blanquivermells — start sezonu wyszedł przyzwoicie, choć nie idealnie. Girona szybko pokazała, że jej ofensywny styl gry, znany jeszcze z czasów La Liga, wciąż działa. Po pierwszych kolejkach kataloński klub plasował się w okolicach piątego miejsca, w strefie barażowej, z dorobkiem siedmiu punktów po czterech meczach.

Popatrz na te liczby. Dziewięć strzelonych goli w cztery mecze to najlepszy atak wśród wszystkich drużyn ze strefy barażowej — dowód, że ofensywne DNA Girony przetrwało spadek. Sezon zaczął się od domowego remisu 1:1 z Leganés, innym spadkowiczem, a potem drużyna łapała rytm, mieszając zwycięstwa z potknięciami. To typowy obraz zespołu w przebudowie — jest jakość w ataku, ale brakuje jeszcze regularności i szczelności z tyłu.

Prawdziwym testem miało być domowe starcie z rewelacyjnym Castellón, liderem tabeli, który zaczął sezon od kompletu punktów i najlepszej defensywy w lidze. Takie mecze pokazują, ile naprawdę jest warta drużyna. Ogólny obraz startu jest jednak obiecujący — Girona jest w czołówce, gra atrakcyjnie i realnie liczy się w walce o awans. A o to przecież w tym sezonie chodzi.

Kto ciągnie ten wózek? Ludzie w szatni

Drużyna to nie tabela. To ludzie. A Girona, mimo letniego exodusu, zachowała kilka naprawdę ważnych postaci, na których opiera się walka o powrót do elity.

Największą gwiazdą ofensywy jest Vladyslav Vanat — ukraiński napastnik, który był najlepszym strzelcem klubu w poprzednim sezonie i ma być główną bronią w Segunda. To zawodnik z instynktem strzeleckim, wokół którego kręci się gra ofensywna. Wsparciem dla niego jest Wiktor Cygankow, kolejny Ukrainiec, skrzydłowy z jakością zdecydowanie ponad poziom tej ligi, który potrafi rozstrzygać mecze indywidualnymi akcjami.

Ciekawostką jest obecność w kadrze prawdziwej legendy klubu — Cristhiana Stuaniego. Urugwajski napastnik, mimo słusznego wieku, wciąż potrafi strzelać gole i jest symbolem Girony, człowiekiem, który przeżył z klubem wszystkie wzloty i upadki. W defensywie i pomocy ważne role odgrywają tacy gracze jak Arnau Martínez czy bramkarz Paulo Gazzaniga. Niestety, drużynę osłabiła kontuzja doświadczonego Portu, który zerwał więzadła.

Zawodnicy, których warto mieć na oku:

• Vladyslav Vanat — ukraiński snajper, najlepszy strzelec i lider ofensywy.
• Wiktor Cygankow — utalentowany skrzydłowy o jakości ponad poziom Segunda.
• Cristhian Stuani — legenda klubu, wciąż groźny weteran w polu karnym.
• Arnau Martínez — solidny obrońca i jeden z liderów defensywy.
• Paulo Gazzaniga — doświadczony bramkarz dający pewność między słupkami.

To skład z kilkoma zawodnikami o jakości znacznie wyższej niż większość rywali w tej lidze. Ale kluczem będzie zgranie młodej, przebudowanej kadry i znalezienie równowagi między świetnym atakiem a defensywą, która na razie bywa dziurawa. Jeśli Álvarez to poukłada, Girona ma potencjał, by walczyć o czołowe lokaty.

Montilivi, twierdza Blanquivermells

Nie sposób mówić o Gironie, nie wspominając o jej domu. Estadi Montilivi to obiekt o pojemności około czternastu tysięcy widzów — niewielki jak na hiszpańskie standardy, ale z ogromnym znaczeniem i klimatem.

To właśnie tu działy się cuda. Na Montilivi Girona ogrywała gigantów La Liga i przeżywała najpiękniejsze chwile w historii. Co ciekawe, stadion ten jest jednym z najbardziej niewygodnych obiektów dla wielkich w całej Hiszpanii — nawet Real Madryt miał tu ogromne problemy, przegrywając i remisując swoje wizyty. Bliskość trybun do boiska i gorąca atmosfera tworzą specyficzny klimat, w którym niejeden faworyt się potknął.

W Segunda Montilivi ma być prawdziwą twierdzą w drodze po awans. Kibice Girony, choć nie jest ich wielu, są oddani i gorący, a klub ma solidną bazę członkowską. W dni meczowe stadion żyje piłką, a wsparcie własnej publiczności może być kluczowe w walce o czołowe lokaty. Dla katalońskiego klubu Montilivi to serce całego projektu.

Historia, czyli fenomen z Katalonii

Popatrzmy szerzej, bo historia Girony to opowieść o niezwykłym skoku. To klub, który przez większość swojego istnienia był w cieniu.

Girona została założona w 1930 roku, ale przez dekady tkwiła w niższych ligach, marząc o hiszpańskiej elicie. Do La Liga awansowała po raz pierwszy dopiero w 2017 roku — całkiem niedawno jak na klub z takim stażem. Prawdziwa rewolucja przyszła po przejęciu klubu przez City Football Group, która wniosła know-how, pieniądze i globalną sieć kontaktów. To dzięki temu Girona mogła sięgnąć po zawodników i zbudować zespół zdolny do gry w Lidze Mistrzów.

Kilka faktów, które oddają fenomen tego klubu:

• Klub założony w 1930 roku — przez większość historii poza hiszpańską elitą.
• Pierwszy awans do La Liga w 2017 roku — początek nowej ery w dziejach klubu.
• Trzecie miejsce i Liga Mistrzów w 2023/24 — historyczny szczyt i sensacja w skali Europy.
• Własność City Football Group — przynależność do globalnej grupy z Manchesterem City na czele.

Ta historia to jednocześnie skarb i wyzwanie. Bo Girona pokazała, że potrafi marzyć i realizować cele, o jakich inni klubowie jej wielkości mogą tylko pomyśleć. Ale spadek pokazał też, jak cienka jest granica między sukcesem a porażką. Teraz klub musi udowodnić, że epizod w Lidze Mistrzów to nie był jednorazowy błysk, tylko fundament, na którym da się budować.

FAQ

W której lidze gra obecnie Girona FC?

Klub występuje w Segunda División, czyli LaLiga Hypermotion — drugim poziomie rozgrywkowym w Hiszpanii. Trafił tam po spadku z La Liga w sezonie 2025/26, po czterech latach gry w elicie.

Jak wyglądają rankingi Girona FC na starcie sezonu 2026/27?

Obiecująco. Po pierwszych kolejkach Girona plasowała się w okolicach piątego miejsca, w strefie barażowej, z siedmioma punktami i najlepszym atakiem wśród drużyn walczących o awans (dziewięć goli w cztery mecze).

Kto jest trenerem Girony FC?

Zespół prowadzi Quique Álvarez, który został awansowany z drużyny rezerw po odejściu Míchela. To dla niego ogromna szansa i skok na głęboką wodę w roli trenera pierwszego zespołu.

Dlaczego Girona spadła z La Liga?

W sezonie 2025/26 Girona zakończyła rozgrywki na dziewiętnastym miejscu na dwadzieścia drużyn i spadła do Segunda División. To był gwałtowny upadek, zaledwie dwa lata po historycznej grze w Lidze Mistrzów.

Kto odszedł z klubu latem 2026?

Po spadku klub opuściło wielu graczy. Wypożyczeni wrócili do swoich klubów (m.in. ter Stegen do Barcelony), a definitywnie odeszli Azzedine Ounahi do Panathinaikosu oraz Jhon Solís do Birmingham City.

Kto jest największą gwiazdą zespołu?

Największym atutem ofensywy jest ukraiński napastnik Vladyslav Vanat, najlepszy strzelec klubu. Ważnymi postaciami są też skrzydłowy Wiktor Cygankow oraz legenda klubu, Cristhian Stuani.

Gdzie Girona FC rozgrywa mecze domowe?

Na Estadi Montilivi w Gironie, obiekcie o pojemności około czternastu tysięcy widzów. To historyczny stadion klubu od 1970 roku i jedna z najbardziej niewygodnych aren dla wielkich drużyn w Hiszpanii.

Czego można oczekiwać w tym sezonie?

No to teraz konkret, bez owijania w bawełnę. Czy Girona wróci do La Liga?

Nikt ci tego nie zagwarantuje, a każdy, kto próbuje, po prostu zgaduje. Segunda División to jedna z najbardziej nieprzewidywalnych lig w Europie. Drużyny są wyrównane, sezon długi, a formy potrafią się huśtać z tygodnia na tydzień. To, że Girona zaczęła w czołówce i z najlepszym atakiem strefy barażowej, jest świetne — ale to dopiero cztery mecze z czterdziestu dwóch. Kropla w morzu.

Rzecz w tym, że przesłanki są dobre. Girona ma jakość, jakiej wielu rywali w tej lidze pozazdrości — Vanat, Cygankow, Stuani to zawodnicy z górnej półki jak na te rozgrywki. Do tego doszło wsparcie City Football Group, ofensywny styl gry i twierdza w Montilivi. Jeśli Álvarez szybko poukłada przebudowaną kadrę i poprawi grę w defensywie, walka o bezpośredni awans jest jak najbardziej realna.

Cel jest jasny: powrót do La Liga, najlepiej bezpośredni, by uniknąć nerwów barażowej loterii. Dla klubu z takimi ambicjami i takim zapleczem dłuższy pobyt na zapleczu byłby sporym rozczarowaniem. Klucz do sukcesu leży w kilku rzeczach. Po pierwsze, w zgraniu młodej kadry pod nowym trenerem. Po drugie, w utrzymaniu skuteczności w ataku, która jest największym atutem. Po trzecie, w poprawie defensywy, bo w walce o awans liczy się równowaga.

Na razie warto po prostu śledzić tabelę kolejka po kolejce. Bo rankingi Girona FC w tym sezonie mogą się okazać jedną z ciekawszych historii na zapleczu hiszpańskiej ekstraklasy — zwłaszcza z takimi nazwiskami w składzie i głodem powrotu do elity po smaku Ligi Mistrzów. A jeśli wszystko poukłada się po myśli klubu? Wtedy Montilivi znów zacznie marzyć o wielkiej piłce.

Trzymajmy kciuki i patrzmy na wyniki. Bo w Segunda, jak w każdej wyrównanej lidze, nic nie jest przesądzone aż do ostatniego gwizdka.

About Post Author

Alexander Nowak